غریبِ در وطن، میسوخت آن شب
درون خویشتن، میسوخت آن شب
تو قلّهنشین بام خوبیهایی
تنها نه نشان که نام خوبیهایی
ای آنکه غمت وقف دلِ یاران شد
بر سینه نشست و از وفاداران شد
نتوان گفت که این قافله وا میماند
خسته و خُفته از این خیل جدا میماند
فریاد اگرچه در تو پنهان بودهست
خورشید تکلّمت فروزان بودهست
