ابرازِ دوستی، به حقیقت زیارت است
آری مرامِ اهل محبت، زیارت است
یادم آمد شب بیچتر وکلاهی
که به بارانی مرطوب خیابان
مشتاق و دلسپرده و ناآرام
زین کرد سوی حادثه مَرکب را
شبنشینانِ فلک چشم ترش را دیدند
همهشب راز و نیاز سحرش را دیدند
منِ شکسته منِ بیقرار در اتوبوس
گریستم همهٔ جاده را اتوبان را
نسیمی آشنا از سوی گیسوی تو میآید
نفسهایم گواهی میدهد بوی تو میآید
مرثیه مرثیه در شور و تلاطم گفتند
همه ارباب مقاتل به تفاهم گفتند
ناگهان قلب حرم وا شد و یک مرد جوان
مثل تیری که رها میشود از دست کمان
با خودم فکر میکنم اصلاً چرا باید
رباب، با آب، همقافیه باشد؟