مثنوی | شعر هیأت

مثنوی در لغت به معنی «دوتایی» است و در اصطلاح به شعری گفته می‌شود که مصراع‌هاى هر بیت آن، قافیه‏‌اى مستقل دارد. تعداد ابیات این قالب محدود نیست و یک مثنوى می‌تواند از چند بیت تا هزاران بیت را در بر بگیرد.
از مثنوى به دلیل نامحدود بودن ابیاتش براى به نظم درآوردن تاریخ‌ها، داستان‌ها، افسانه‌‏ها و متون آموزشى استفاده ‏شده است. قالب «مثنوى» به لحاظ غناى موسیقى (تنوع قافیه در آن)، تعداد ابیات و... زمینۀ مساعدى را برای مضمون‌یابی‏ و پرورش آن برای سرودن و اجرای شعر دارد.

آینه با آینه شد رو‌به‌روی
خوش بود آیینه‌ها را گفت‌و‌گوی

علی انسانی

دل سنگ آب شد

مثنوی

تو کیستی که عقل مجنون توست
عشق به تو عاشق و مدیون توست

علی انسانی

دل سنگ آب شد

مثنوی

باز از بام جهان بانگ اذان لبریز است
مثنوی بار دگر از هیجان لبریز است

سیدحمیدرضا برقعی

محفل شاعران آیینی

مثنوی

ای کوی تو، کعبۀ خلایق‏
طالع ز رخ تو، صبح صادق

محمدعلی مجاهدی

آسمانیها

مثنوی

ای نقطهٔ عطف آفرینش
روح ادب و روان بینش

محمدعلی مجاهدی

آسمانیها

مثنوی

پیرمردی، مفلس و برگشته‌بخت
روزگاری داشت ناهموار و سخت

پروین اعتصامی

دیوان پروین اعتصامی

مثنوی

خوشا از دل نَم اشکی فشاندن
به آبی آتش دل را نشاندن

قیصر امین‌پور

اشعار قیصر امین‌پور

مثنوی

ما همه از تبار سلمانیم
با علی مانده‌ایم و می‌مانیم

میلاد عرفان‌پور

ای نشسته صف اول

مثنوی

گذشته چند صباحی ز روز عاشورا
همان حماسه، که جاوید خوانده‌اند او را

محمدجواد غفورزاده

این حسین کیست؟ (جلد۳)

مثنوی

مرثیه مرثیه در شور و تلاطم گفتند
همه ارباب مقاتل به تفاهم گفتند

سیدحمیدرضا برقعی

تحریرهای رود

مثنوی

ناگهان قلب حرم وا شد و یک مرد جوان
مثل تیری که رها می‌شود از دست کمان

سیدحمیدرضا برقعی

تحریرهای رود

مثنوی

ننوشتید زمین‌ها همه حاصلخیزند؟
باغ‌هامان همه دور از نفس پاییزند

سیدحمیدرضا برقعی

رقعه

مثنوی