مثنوی | شعر هیأت

مثنوی در لغت به معنی «دوتایی» است و در اصطلاح به شعری گفته می‌شود که مصراع‌هاى هر بیت آن، قافیه‏‌اى مستقل دارد. تعداد ابیات این قالب محدود نیست و یک مثنوى می‌تواند از چند بیت تا هزاران بیت را در بر بگیرد.
از مثنوى به دلیل نامحدود بودن ابیاتش براى به نظم درآوردن تاریخ‌ها، داستان‌ها، افسانه‌‏ها و متون آموزشى استفاده ‏شده است. قالب «مثنوى» به لحاظ غناى موسیقى (تنوع قافیه در آن)، تعداد ابیات و... زمینۀ مساعدى را برای مضمون‌یابی‏ و پرورش آن برای سرودن و اجرای شعر دارد.

روایت است که هارون به دجله کاخی ساخت
به وجد و عشرت و شادی خویشتن پرداخت

غلامرضا سازگار

نخل میثم (جلد۲)

مثنوی

امشب حرم خدا حرم شد
از مقدم یار محترم شد

غلامرضا سازگار

نخل میثم (جلد۵)

مثنوی

شب است و سکوت است و ماه است و من
فغان و غم و اشک و آه است و من

علیرضا قزوه

از نخلستان تا خیابان

مثنوی

شب بود و تاریکی طنین انداخت در دشت
سرما خروشی سهمگین انداخت در دشت

جواد محمدزمانی

دلواپسی‌های اویس

مثنوی

شروع نامه‌ام نامی کریم است
که بسم‌الله الرحمن الرحیم است

سیدرضا مؤید

بهار بی‌خزان

مثنوی

خم شدم زیرِخط عشق سرم را بوسید
دمِ پرواز پدر بال و پرم را بوسید

مهدی مردانی

پایین پای ابیات

مثنوی

تا در حریم امن ولا پا گذاشته‌ست
پا جای پای حضرت زهرا گذاشته‌ست

مصطفی متولّی

ام‌البنین علیهاالسلام در آینۀ شعر

مثنوی

گفتم از کوه بگویم قدمم می‌لرزد
از تو دم می‌زنم اما قلمم می‌لرزد

سیدحمیدرضا برقعی

خویشتن

مثنوی

مِنّی اِلَیْکِ... نامه‌ای از غربت ایران
در سینه دارم حرف‌هایی با تو خواهرجان

عباس همتی

مثنوی

ای روی تو قبلۀ خلایق
یا حضرت کاشف‌الحقایق

غلامرضا سازگار

نخل میثم (جلد۶)

مثنوی

هر دم از دامن ره، نوسفری می‌آمد
ولی این بار دگرگون خبری می‌آمد

حامد حسین‌خانی

از این بهشت موازی

مثنوی

نسیمی آشنا از سوی گیسوی تو می‌آید
نفس‌هایم گواهی می‌دهد بوی تو می‌آید

سیدحمیدرضا برقعی

تحریرهای رود

مثنوی