مثنوی | شعر هیأت

مثنوی در لغت به معنی «دوتایی» است و در اصطلاح به شعری گفته می‌شود که مصراع‌هاى هر بیت آن، قافیه‏‌اى مستقل دارد. تعداد ابیات این قالب محدود نیست و یک مثنوى می‌تواند از چند بیت تا هزاران بیت را در بر بگیرد.
از مثنوى به دلیل نامحدود بودن ابیاتش براى به نظم درآوردن تاریخ‌ها، داستان‌ها، افسانه‌‏ها و متون آموزشى استفاده ‏شده است. قالب «مثنوى» به لحاظ غناى موسیقى (تنوع قافیه در آن)، تعداد ابیات و... زمینۀ مساعدى را برای مضمون‌یابی‏ و پرورش آن برای سرودن و اجرای شعر دارد.

علی آن شیر خدا، شاه عرب
الفتی داشته با این دل شب

سیدمحمدحسین شهریار

فصل شهادت

مثنوی

روزه‌هایم اگرچه معیوب است
رمضان است و حال من خوب است

مرتضی امیری‌اسفندقه

کوار

مثنوی

علی آن صبح صادق، آن شب قدر
علی شرح «اَلَم نَشرَح لَک صَدر»

محمدجواد غفورزاده

خورشید کعبه

مثنوی

ای علوی ذات و خدایی صفات
صدرنشین همه کائنات

سیدمحمدعلی ریاضی‌یزدی

دیوان ریاضی یزدی

مثنوی

بى‌سر و سامان توام يا حسين
دست به دامان توام يا حسين‏

محمدرضا آقاسی

بر مدار عشق

مثنوی

ای بهشت آرزوهای علی
ای دو چشمت دین و دنیای علی

علی انسانی

دل سنگ آب شد

مثنوی

ای بهشتِ قُربِ احمد، فاطمه!
لیلةالقدر محمد، فاطمه!

غلامرضا سازگار

نخل میثم (جلد۲)

مثنوی

باز به من راه سخن باز شد
طایر اندیشه به پرواز شد

علی انسانی

دل سنگ آب شد

مثنوی

میان بارش بارانی از ستاره رسید
اگرچه مثنوی... اما چهارپاره رسید

رضا خورشیدی‌فرد

شهادت‌نامه

مثنوی

دستی به پهلو دارد و دستی به دیوار
داده‌ست تکیه مادر هستی به دیوار

سیدمحمدجواد شرافت

بیت‌های بارانی (۲)

مثنوی

کیسه‌های نان و خرما خواب راحت می‌کنند
دست‌های پینه‌دارش استراحت می‌کنند

وحید قاسمی

فصل شهادت

مثنوی

ﮔﻠﻮﯼ ﺑﺎﺩﯾﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺸﻨﻪ‌ﺗﺮ ﻣﯽﮔﺸﺖ
ﭼﻮ ﺗﺎﻭﻟﯽ ﺯ ﻋﻄﺶ، ﺍﺯ ﺳﺮﺍﺏ ﺑﺮﻣﯽ‌ﮔﺸﺖ

غلامرضا شکوهی

سرمه در چشم غزل

مثنوی