مثنوی | شعر هیأت

مثنوی در لغت به معنی «دوتایی» است و در اصطلاح به شعری گفته می‌شود که مصراع‌هاى هر بیت آن، قافیه‏‌اى مستقل دارد. تعداد ابیات این قالب محدود نیست و یک مثنوى می‌تواند از چند بیت تا هزاران بیت را در بر بگیرد.
از مثنوى به دلیل نامحدود بودن ابیاتش براى به نظم درآوردن تاریخ‌ها، داستان‌ها، افسانه‌‏ها و متون آموزشى استفاده ‏شده است. قالب «مثنوى» به لحاظ غناى موسیقى (تنوع قافیه در آن)، تعداد ابیات و... زمینۀ مساعدى را برای مضمون‌یابی‏ و پرورش آن برای سرودن و اجرای شعر دارد.

لختی بیا به سایهٔ این نخل‌ها رباب!
سخت است بی‌قرار نشستن در آفتاب!

جواد محمدزمانی

دلواپسی‌های اویس

مثنوی

«چه کربلاست! که عالم به هوش می‌آید
هنوز نالهٔ زینب به گوش می‌آید»

علی انسانی

گلاب و گل

مثنوی

حال و هوای کوچه، غم‌آلود و درهم است
پرچم به اهتزاز درآمد، محرّم است

عباس شاه‌زیدی

این حسین کیست؟ (جلد۳)

مثنوی

هرچند، نامِ نیک، فراوان شنیده‌ایم
نامی، به با شکوهی زینب، ندیده‌ایم

قاسم صرافان

سرنوشت

مثنوی

سلمان کیستید؟ مسلمان کیستید؟
با این نگاه، شیعهٔ چشمان کیستید؟

سیدمحمدجواد شرافت

برادرانه

مثنوی

باید که تو را حضرت منان بنویسد
در حد قلم نیست که قرآن بنویسد

مجید تال

گفتن ندارد

مثنوی

دست‌هایت را که در دستش گرفت آرام شد
تازه انگاری دلش راضی به این اسلام شد

قاسم صرافان

حیدرانه

مثنوی

ای پنجمین امام که معصوم هفتمی
از ما تو را ز دور «سلامٌ علیکمی»

علی انسانی

گلاب و گل

مثنوی

مرا مبین که چنین آب رفته لبخندم
هنوز غرقهٔ امواج سرد اروندم

علی‌محمد مؤدب

مثنوی

چشم وا کن اُحُد آیینهٔ عبرت شده است
دشمن باخته بر جنگ مسلط شده است

سیدحمیدرضا برقعی

تحیّر

مثنوی

خدایا دلی ده حقیقت‌شناس
زبانی سزاوار حمد و سپاس

حزین لاهیجی

دیوان حزین لاهیجی

مثنوی

بسم الله الرّحمن الرّحیم
مطلع انوار کتاب کریم

سیدمحمدعلی ریاضی‌یزدی

دیوان ریاضی یزدی

مثنوی