مثنوی | شعر هیأت

مثنوی در لغت به معنی «دوتایی» است و در اصطلاح به شعری گفته می‌شود که مصراع‌هاى هر بیت آن، قافیه‏‌اى مستقل دارد. تعداد ابیات این قالب محدود نیست و یک مثنوى می‌تواند از چند بیت تا هزاران بیت را در بر بگیرد.
از مثنوى به دلیل نامحدود بودن ابیاتش براى به نظم درآوردن تاریخ‌ها، داستان‌ها، افسانه‌‏ها و متون آموزشى استفاده ‏شده است. قالب «مثنوى» به لحاظ غناى موسیقى (تنوع قافیه در آن)، تعداد ابیات و... زمینۀ مساعدى را برای مضمون‌یابی‏ و پرورش آن برای سرودن و اجرای شعر دارد.

گسترده شد در این ولایت خوان هفتم
روزی ایران می‌رسد از مشهد و قم

سیدمحمدرضا یعقوبی‌آل

مثنوی

سلام روح بلندِ گذشته از کم دنیا!
تو ای مسافر بدرود گفته با غم دنیا

اسما سجادی پویا

حدود ساعت یک

مثنوی

گرچه صد داغ و هزاران غم سنگین داریم
چشم امّید به فردای فلسطین داریم

رضا نیکوکار

مثنوی

تو سرزمین مقدس تو باصفا بودی
تو جلوه‌گاه مقامات انبیا بودی

سیدعلیرضا شفیعی

مثنوی

این اشک‌های داغ را ساده نبینید
بَر دادن این باغ را ساده نبینید

محمدرضا وحیدزاده

پیشواز

مثنوی

الهی به شور قیام حسین
به فریاد سرخ و پیام حسین

محمدجواد غفورزاده

چلچراغ هدایت (جلد۱)

مثنوی

تو کیستی که صداقت تو را صدا می‌کرد
دعا به جان تو پیغمبر خدا می‌کرد

محمدجواد غفورزاده

چلچراغ هدایت (جلد۱)

مثنوی

کسی از شعر، از توصیف از اندیشه آن سوتر
کسی از دیگران برتر کسی دیگرتر از دیگر

سیدحمیدرضا برقعی

خویشتن

مثنوی

خدایا لطف خود را شاملم کن
غمی جان‌سوز، مهمان دلم کن

محمدجواد غفورزاده

چلچراغ هدایت (جلد۲)

مثنوی

آمدی و دل ما بردی و رفتی ای ماه!
با تو خوش بود سحرهای «بِکَ یا الله»

جمعی از شاعران

ای نشسته صف اول

مثنوی

عالم و فاضل و فرزانه و آزاداندیش
خالص و مخلص و شایسته و وارسته ز خویش

مهدی جهاندار

مثنوی

اَلسَّلام ای خادم اسلام و قرآن، اَلسَّلام
ای عَلَم در عِلم، ای علامۀ عالی‌مقام

سیدمحمدرضا یعقوبی‌آل

مثنوی