مثنوی | شعر هیأت

مثنوی در لغت به معنی «دوتایی» است و در اصطلاح به شعری گفته می‌شود که مصراع‌هاى هر بیت آن، قافیه‏‌اى مستقل دارد. تعداد ابیات این قالب محدود نیست و یک مثنوى می‌تواند از چند بیت تا هزاران بیت را در بر بگیرد.
از مثنوى به دلیل نامحدود بودن ابیاتش براى به نظم درآوردن تاریخ‌ها، داستان‌ها، افسانه‌‏ها و متون آموزشى استفاده ‏شده است. قالب «مثنوى» به لحاظ غناى موسیقى (تنوع قافیه در آن)، تعداد ابیات و... زمینۀ مساعدى را برای مضمون‌یابی‏ و پرورش آن برای سرودن و اجرای شعر دارد.

سخن ز حبل الهی و بانگ «وَ اعتَصِمُو»ست
حقیقتی که هدایت همیشه زنده به اوست

جواد محمدزمانی

مثنوی

با کلامُ اللهِ ناطق هم‌کلام!
ای سکینه! بر کراماتت سلام!

سیدرضا مؤید

باران نور

مثنوی

شب همان شب که سفر مبدأ دوران می‌شد
خط به خط باور تقویم، مسلمان می‌شد

سیدحمیدرضا برقعی

مثنوی

می‌رود بر لبۀ تیغ قدم بردارد
درد را یک‌تنه از دوش حرم بردارد

جعفر عباسی

به سیما محمد(ص) به سیرت پیمبر

مثنوی

دو جلوۀ ابدی از درخششی ازلی
به خُلق و خو، دو محمد؛ به رنگ و بو دو علی

سیدمحمدجواد شرافت

مثنوی

سرت اگر چه در آن روز رفت بر سرِ نی
نخورد دشمنت اما جُوِی ز گندم ری

سعید بیابانکی

مثنوی

سلام، آیۀ جاری صدای عطشانت
سلام، رود خروشانِ نور، چشمانت

قربان ولیئی

مثنوی

دل مباد آن دل که اهل درد نیست
مرد اگر دردی ندارد، مرد نیست

محمدعلی مجاهدی

گلنفسی‌ها

مثنوی

کشتی باورمان نوح ندارد بی‌تو
زندگی نیز دگر روح ندارد بی‌تو

عباس احمدی

جمله‌های معترضه

مثنوی

خواهرش بر سینه و بر سر زنان
رفت تا گیرد برادر را عنان

عمان سامانی

گنجینة‌ الأسرار

مثنوی

ای تن و جانت سپر هر بلا
کوفۀ تو قطعه‌ای از کربلا

غلامرضا سازگار

نخل میثم (جلد۵)

مثنوی

او آفتاب روشن و صادق بود
گِردش پر از ستارۀ عاشق بود

محمدجواد غفورزاده

چلچراغ هدایت (جلد۲)

مثنوی