مثنوی | شعر هیأت

مثنوی در لغت به معنی «دوتایی» است و در اصطلاح به شعری گفته می‌شود که مصراع‌هاى هر بیت آن، قافیه‏‌اى مستقل دارد. تعداد ابیات این قالب محدود نیست و یک مثنوى می‌تواند از چند بیت تا هزاران بیت را در بر بگیرد.
از مثنوى به دلیل نامحدود بودن ابیاتش براى به نظم درآوردن تاریخ‌ها، داستان‌ها، افسانه‌‏ها و متون آموزشى استفاده ‏شده است. قالب «مثنوى» به لحاظ غناى موسیقى (تنوع قافیه در آن)، تعداد ابیات و... زمینۀ مساعدى را برای مضمون‌یابی‏ و پرورش آن برای سرودن و اجرای شعر دارد.

کجاست آن که وجودش مطاف هر دل بود
و با شکوه‌‌تر از آفتابِ ساحل بود

جواد محمدزمانی

مثنوی

خبر دهید به کفتارهای این وادی
گلوله خورده پلنگِ غیور آبادی

سعید بیابانکی

مثنوی

غروب بود که از ره رسید مرگی سرخ
در این زمانۀ مرگ سفید، مرگی سرخ!

محمدمهدی سیار

مثنوی

سواری بر زمین افتاد و اسبی در غبار آمد
بیا ای دل که وقت گریۀ بی‌اختیار آمد

علی‌محمد مؤدب

مثنوی

ای حرمت قبلۀ حاجات ما
یاد تو تسبیح و مناجات ما

سیدمحمدعلی ریاضی‌یزدی

دیوان ریاضی یزدی

مثنوی

وقتی سخن از تاج شهیدان همه عالم، ماه بنی‌هاشم حضرت عباس علیه‌السلام و مدایح ایشان به میان می‌آید شای…

سیدمهدی حسینی رکن‌آبادی

مثنوی

یک شعر یک نکته

آن صدایی که مرا سوی تماشا می‌خواند
از فراموشیِ امروز به فردا می‌خواند

سیدحمیدرضا برقعی

یحیی

مثنوی

شب کویر، شبی ساکت است و رازآلود
شب ستاره شدن زیر آسمان کبود

سعید بیابانکی

مثنوی

روزی شعر من امشب دو برابر شده است
چون که سرگرم نگاه دو برادر شده است

مجید تال

گفتن ندارد

مثنوی

خوشا آنان که چرخیدند در خون
خدا را ناگهان دیدند در خون

علیرضا قزوه

این همه یوسف

مثنوی

بایست، کوه صلابت میان دوران‌ها!
نترس، سرو رشید از خروش طوفان‌ها!

محمد رسولی

مثنوی

زخم ارثی‌ست که در سینۀ ایرانی‌هاست
کشورم پر شده از داغ سلیمانی‌هاست

محمد غفاری

حدود ساعت یک

مثنوی