مثنوی | شعر هیأت

مثنوی در لغت به معنی «دوتایی» است و در اصطلاح به شعری گفته می‌شود که مصراع‌هاى هر بیت آن، قافیه‏‌اى مستقل دارد. تعداد ابیات این قالب محدود نیست و یک مثنوى می‌تواند از چند بیت تا هزاران بیت را در بر بگیرد.
از مثنوى به دلیل نامحدود بودن ابیاتش براى به نظم درآوردن تاریخ‌ها، داستان‌ها، افسانه‌‏ها و متون آموزشى استفاده ‏شده است. قالب «مثنوى» به لحاظ غناى موسیقى (تنوع قافیه در آن)، تعداد ابیات و... زمینۀ مساعدى را برای مضمون‌یابی‏ و پرورش آن برای سرودن و اجرای شعر دارد.

شنیدم ره‌نوردان محبت
شدند آیینه‌گردان محبت

محمدجواد غفورزاده

خورشید کعبه

مثنوی

یا علی گفتم همه درها به رویم باز شد
یا علی گفتم، چه شیرین شعر من آغاز شد

قاسم صرافان

حیدرانه

مثنوی

ای آرزوی روشن دریاها
دیروز خوب، خوبیِ فرداها

سیدحمیدرضا برقعی

مثنوی

ماجرا این است کم‌کم کمّیت بالا گرفت
جای ارزش‌های ما را عرضۀ کالا گرفت

سیدحسن حسینی

سفرنامه گردباد

مثنوی

بیا عاشقی را رعایت کنیم
ز یاران عاشق حکایت کنیم

سیدحسن حسینی

هم‌صدا با حلق اسماعیل

مثنوی

سبک‌بالان خرامیدند و رفتند
مرا بیچاره نامیدند و رفتند

قادر طهماسبی

مثنوی

جامعه، دوزخی از مردم افراطی بود
عقل، قربانی یک قوم خرافاتی بود

مجید تال

مثنوی

پیغمبر و زهرا و حیدر یک وجودند
روز ازل تصویر یک آیینه بودند

غلامرضا سازگار

نخل میثم (جلد۴)

مثنوی

در آیه‌های نور، مستور است زهرا
نورٌ علی نورٌ علی نور است زهرا

سیدمحمدرضا یعقوبی‌آل

مثنوی

سال‌ها شهر در اعماق سیاهی سخت است
روز و شب بگذرد اما به تباهی سخت است

سیدحمیدرضا برقعی

خویشتن

مثنوی

جمعه برای غربت من روز دیگری‌ست
با من عجیب دغدغۀ گریه‌آوری‌ست

محمدسعید میرزایی

دیروز می‌شوم که بیایی

مثنوی

شکست بغض تو را این غروب،‌ می‌دانم
و خون گریست برای تو، خوب می‌دانم...

جواد محمدزمانی

شهادت‌نامه

مثنوی