مثنوی | شعر هیأت

مثنوی در لغت به معنی «دوتایی» است و در اصطلاح به شعری گفته می‌شود که مصراع‌هاى هر بیت آن، قافیه‏‌اى مستقل دارد. تعداد ابیات این قالب محدود نیست و یک مثنوى می‌تواند از چند بیت تا هزاران بیت را در بر بگیرد.
از مثنوى به دلیل نامحدود بودن ابیاتش براى به نظم درآوردن تاریخ‌ها، داستان‌ها، افسانه‌‏ها و متون آموزشى استفاده ‏شده است. قالب «مثنوى» به لحاظ غناى موسیقى (تنوع قافیه در آن)، تعداد ابیات و... زمینۀ مساعدى را برای مضمون‌یابی‏ و پرورش آن برای سرودن و اجرای شعر دارد.

غبار خانه بروبید، عید می‌‏آید
ز کوچه‏‌هاست که بوی شهید می‌‏آید

جواد محمدزمانی

قاصدک‌های سوخته

مثنوی

تو زینت دل‌هایی ای اشک حماسی
از کربلا می‌آیی ای اشک حماسی

میلاد عرفان‌پور

مثنوی

چه خوب، مرگ خریدار زندگانی توست
حیات طیبه تصویر نوجوانی توست

جعفر عباسی

سرانجام

مثنوی

روز، روز نیزه و شمشیر بود
ظهر داغ خون و تیغ و تیر بود

احد ده‌بزرگی

یادواره سیزدهمین شب شعر عاشورا

مثنوی

سلام ای طبیب طبیبان سلام
سلام ای غریب غریبان سلام

سعید بیابانکی

یلدا

مثنوی

ای به بقیع آمده! هشیار باش
خفته چرا چشم تو؟ بیدار باش

محمدعلی مجاهدی

آسمانیها

مثنوی

به‌نام آن‌که جان را فکرت آموخت
چراغ دل به نور جان برافروخت

شیخ محمود شبستری

سیری در قلمرو شعر توحیدی

مثنوی

به نام آن‌که مستغنی‌ست بالذّات
«بَدیعُ الاَرض» و «خلّاقُ السماوات»

نظام استرآبادی

سیری در قلمرو شعر توحیدی

مثنوی

الهی سینه‌ای ده آتش افروز
در آن سینه دلی، وآن دل همه سوز

وحشی بافقی

دیوان وحشی بافقی

مثنوی

الهی به مستان میخانه‌ات
به عقل‌آفرینان دیوانه‌ات

رضی‌الدین آرتیمانی

سیری در قلمرو شعر توحیدی

مثنوی

خدایا به جاه خداوندی‌ات
که بخشی مقام رضامندی‌ات

حزین لاهیجی

دیوان حزین لاهیجی

مثنوی

ای ز فرط ظهور ناپیدا
ای خدا! ای خدای بی‌همتا!

سیدمحمدعلی ریاضی‌یزدی

دیوان ریاضی یزدی

مثنوی