مثنوی

مثنوی در لغت به معنی «دوتایی» است و در اصطلاح به شعری گفته می‌شود که مصراع‌هاى هر بیت آن، قافیه‏‌اى مستقل دارد. تعداد ابیات این قالب محدود نیست و یک مثنوى می‌تواند از چند بیت تا هزاران بیت را در بر بگیرد.
از مثنوى به دلیل نامحدود بودن ابیاتش براى به نظم درآوردن تاریخ‌ها، داستان‌ها، افسانه‌‏ها و متون آموزشى استفاده ‏شده است. قالب «مثنوى» به لحاظ غناى موسیقى (تنوع قافیه در آن)، تعداد ابیات و... زمینۀ مساعدى را برای مضمون‌یابی‏ و پرورش آن برای سرودن و اجرای شعر دارد.

دلم گرفته و این حال، حال دلتنگی‌ست هزار و چارصد و پنج، سال دلتنگی‌ست

می‌رسد تا آسمان، نور از خیابان شما ای بلا و فتنه‌ها دور از خیابان شما

با ملت «الله اکبر» از قدرت شیطان نگویید

ساعت صبح دهم هرچه دگرگون می‌شد بیشتر جان زمان، قلب زمین خون می‌شد

دل را ز بى‌خودى سرِ از خود رمیدن است جان را هواى از قفس تن پریدن است

به سینه دلم دست و پا می‌زند امام زمان را صدا می‌زند

عاشق آن صخره‌هایم، ماه را هم دوست دارم کفش‌هایم کو؟ که من این راه را هم دوست دارم

زآن یار دل‌نوازم شُکری‌ست با شکایت گر نکته‌دان عشقی، بشنو تو این حکایت

توان واژه کجا و مدیح گفتن او؟ قلم، قناری گنگی‌ست در سرودن او

مالک رسیده است به آن خیمۀ سیاه تنها سه چار گام...نه... این گام آخر است!

چرا چو خاک چنین صاف و ساده باید مرد؟ و مثل سایه به خاک اوفتاده باید مرد؟

بی‌تو ای جانِ جهان، جان و جهان را چه کنم؟ خود جهان می‌گذرد، ماندن جان را چه کنم؟

دلم گرفته و این حال، حال دلتنگی‌ست
هزار و چارصد و پنج، سال دلتنگی‌ست

می‌رسد تا آسمان، نور از خیابان شما
ای بلا و فتنه‌ها دور از خیابان شما

با ملت «الله اکبر»
از قدرت شیطان نگویید

ساعت صبح دهم هرچه دگرگون می‌شد
بیشتر جان زمان، قلب زمین خون می‌شد

دل را ز بى‌خودى سرِ از خود رمیدن است
جان را هواى از قفس تن پریدن است

به سینه دلم دست و پا می‌زند
امام زمان را صدا می‌زند

عاشق آن صخره‌هایم، ماه را هم دوست دارم
کفش‌هایم کو؟ که من این راه را هم دوست دارم

زآن یار دل‌نوازم شُکری‌ست با شکایت
گر نکته‌دان عشقی، بشنو تو این حکایت

توان واژه کجا و مدیح گفتن او؟
قلم، قناری گنگی‌ست در سرودن او

مالک رسیده است به آن خیمۀ سیاه
تنها سه چار گام...نه... این گام آخر است!

چرا چو خاک چنین صاف و ساده باید مرد؟
و مثل سایه به خاک اوفتاده باید مرد؟

بی‌تو ای جانِ جهان، جان و جهان را چه کنم؟
خود جهان می‌گذرد، ماندن جان را چه کنم؟