بر سر درِ آسمانیِ این خانه
دیدم مَلَکی نشسته چون پروانه
آتش: شده از خجالت روی تو آب
خانه: شده بعد رفتن تو بی‌خواب
دنبال چه‌ای؟ ای دل در دام ِ فریب!
از کرب‌وبلا تو را همین نکته نصیب:
هر گاه که یاس خانه را می‌بویم
از شعر نشان مرقدت می‌جویم
تا گل به نسیم راه در می‌آید
از خاک بوی گیاه در می‌آید
