ناگاه دیدم آن شب، در خواب کربلا را
نی‌های خشک‌نای صحرای نینوا را
چشمه‌چشمه می‌جوشد خون اطهرت این‌جا
کور می‌کند شب را، برق خنجرت این‌جا
اگرچه مادر تو، دختر پیمبر نیست
کسی حسینِ علی را چنین برادر نیست
با اشک تو رودها درآمیخته‌اند
از شور تو محشری بر انگیخته‌اند
من و این داغ در تکرار مانده
من و این آتش بیدار مانده
