گوش بسپار که از مرگ خبر می‌آید
خبر از مرگ چنین تازه و تر می‌آید
با هیچ‌کس در زندگی جز درد هم‌پا نیستم
بی‌درد تنها می‌‌شوم، با درد تنها نیستم
همین که دست قلم در دوات می‌لرزد
به یاد مهر تو چشم فرات می‌لرزد
یازده بار جهان گوشهٔ زندان کم نیست
کنج زندان بلا گریهٔ باران کم نیست
دارد دل و دین می‌برد از شهر شمیمی
افتاده نخ چادر او دست نسیمی
