ای نگاهت امتدادِ سورۀ یاسین شده
با حضورت ماه بهمن، صبح فروردین شده
سر و پای برهنه میبرند آن پیر عاشق را
که بر دوشش نهاده پرچم سوگ شقایق را
این چه خروشیست؟ این چه معمّاست؟
در صدف دل، محشر عظماست
در مطلع شعر تو نچرخانده زبان را
لطف تو گرفت از من بیچاره امان را
