چون غنچۀ گل، به خویش پیچید، علی
دامن ز سرای خاک، برچید علی
با کعبه وداع آخرین بود و حسین
چون اهل حرم، کعبه غمین بود و حسین
آتش: شده از خجالت روی تو آب
خانه: شده بعد رفتن تو بی‌خواب
دنبال چه‌ای؟ ای دل در دام ِ فریب!
از کرب‌وبلا تو را همین نکته نصیب:
بر دامن او، گردِ مدارا ننشست
سقّا، نفسی ز کار خود وا ننشست
