چون بر او خصم قسم خوردۀ دین راه گرفت
بانگ برداشت، مؤذّن که: خدا! ماه گرفت
کائنات است از این واقعه در جوش و خروش
که کشیدن نتوان بارِ چنین درد، به دوش
ماسوا رفته فرو یکسره در بهت و سکوت
تا چه آید به سر عالم مُلک و ملکوت؟...
چشم هستی نگران است که این واقعه چیست؟
وآنکه دامن زده بر آتش این فاجعه، کیست؟...
کآتش فتنه و آشوب، دریغا تیز است
مگر این لحظه، همان لحظۀ رستاخیز است؟
این خدیجهست که فریادزنان میآید
موکنان، مویهکنان، دلنگران میآید
کز چه رو رشتۀ ایجاد ز هم بگسستهست
نکند قائمۀ عرش خدا بشکستهست؟
کیست در پشت در ای فضه، که جبریل امین
دوخته دیدۀ حیرتزدۀ خود به زمین
خانۀ کیست که در آتش کین میسوزد؟
نکند کعبۀ ارباب یقین میسوزد؟
روز همچون شب مُظلم به نظر میآید
عمر هستی مگر امروز به سر میآید؟
پاسخ این همه پرسش ز در سوخته پُرس
از درِ سوختۀ لب ز سخن دوخته، پرس
گرچه چون سوختگان مُهر سکوتش به لب است
لیکن از فرط برافروختگی ملتهب است
میتوان یافت از آن شعله که بر خرمن اوست
که چهها آمده از دست ستم بر سرِ دوست...
