ای نگاهت امتدادِ سورۀ یاسین شده
با حضورت ماه بهمن، صبح فروردین شده
این چه خروشی‌ست؟ این چه معمّاست؟
در صدف دل، محشر عظماست
همین که دست قلم در دوات می‌لرزد
به یاد مهر تو چشم فرات می‌لرزد
یازده بار جهان گوشهٔ زندان کم نیست
کنج زندان بلا گریهٔ باران کم نیست
دارد دل و دین می‌برد از شهر شمیمی
افتاده نخ چادر او دست نسیمی
