بر آستان درِ او، کسی که راهش هست
قبول و منزلت آفتاب و ماهش هست
سرم خزینۀ خوف است و دل سفینۀ بیم
ز کردۀ خود و اندیشۀ عذاب الیم
راه گم کردم، چه باشد گر به‌راه آری مرا؟
رحمتی بر من کنی و در پناه آری مرا؟
دل آزاده با خدا باشد
ذکر، نسیان ماسوا باشد
از رفتن دل نیست خبر اهل وفا را
آن کس که تو را دید نداند سر و پا را
