مرا از حلقۀ غمها رها کن
مرا از بند ماتمها رها کن
این سخن کم نیست دنیا صبحگاهی بیش نیست
شهر پرآشوبِ امکان، کوچهراهی بیش نیست
همیشه خاک پای همسفرهاست
سرش بر شانۀ خونینجگرهاست
مرا بنویس باران، تا ببارم
یکی از داغداران... تا ببارم
نتوان گفت که این قافله وا میماند
خسته و خُفته از این خیل جدا میماند
نه پاره پاره پاره پیکرت را
نه حتّی مشتی از خاکسترت را
