بیا به خانۀ آلاله‌ها سری بزنیم
ز داغ با دل خود حرف دیگری بزنیم
صبح بیتو رنگ بعد از ظهر یک آدینه دارد
بیتو حتّی مهربانی حالتی از کینه دارد
همین که دست قلم در دوات می‌لرزد
به یاد مهر تو چشم فرات می‌لرزد
یازده بار جهان گوشهٔ زندان کم نیست
کنج زندان بلا گریهٔ باران کم نیست
چشمه‌های خروشان تو را می‌شناسند
موج‌های پریشان تو را می‌شناسند
دارد دل و دین می‌برد از شهر شمیمی
افتاده نخ چادر او دست نسیمی
