دید خود را در کنار نور و نار
با خدا و با هوا، در گیر و دار
شکست بغض تو را این غروب، می‌دانم
و خون گریست برای تو، خوب می‌دانم...
غبار خانه بروبید، عید میآید
ز کوچههاست که بوی شهید میآید
شب است و سکوت است و ماه است و من
فغان و غم و اشک و آه است و من
خم شدم زیرِخط عشق سرم را بوسید
دمِ پرواز پدر بال و پرم را بوسید
آینه با آینه شد رو‌به‌روی
خوش بود آیینه‌ها را گفت‌و‌گوی
تو کیستی که عقل مجنون توست
عشق به تو عاشق و مدیون توست
ای بهشت آرزوهای علی
ای دو چشمت دین و دنیای علی
باز به من راه سخن باز شد
طایر اندیشه به پرواز شد
میان بارش بارانی از ستاره رسید
اگرچه مثنوی... اما چهارپاره رسید
