بر سر درِ آسمانیِ این خانه
دیدم مَلَکی نشسته چون پروانه
آيينه‌ای و برايت آه آوردم
در محضر تو دلی سياه آوردم
هر گاه که یاس خانه را می‌بویم
از شعر نشان مرقدت می‌جویم
تا گل به نسیم راه در می‌آید
از خاک بوی گیاه در می‌آید
گر زنده دلی مرام تکریم بگیر
ور مرده دلی مجلس ترحیم بگیر
ای دوست ز رحمت، دلِ آگاهم ده
در ماه دعا سیرِ الی اللّهم ده
