نور با آینه وقتی متقابل باشد
ذره کوچک‌تر از آن است که حائل باشد
آن که نوشید می از جام بلا کیست؟ حسین
آن که کوشید به یاری خدا کیست؟ حسین
مست‌اند همه، ساقی و ساغر که تو باشی
از سر نپرد مستی، در سر که تو باشی
چهره انگار... نه، انگار ندارد، ماه است
این چه نوری‌ست که در چهرۀ عبدالله است؟
او جان پیمبر است و جانش مولاست
نور حسن و حسین در او پیداست
جهان را می‌شناسد، لحظۀ غمگین و شادش را
از این رو سخت در آغوش می‌گیرد جوادش را
کیست او؟ نیست کسی در دو جهان مانندش
ابر و باد و مه و خورشید و فلک در بندش
منصوره و راضیّه و مرضیّه و زهرا
معصومه و نوریّه و صدّیقۀ کبری
