او خستهترین پرندهها را
در گرمی ظهر سایه میداد
خواهرش بر سینه و بر سر زنان
رفت تا گیرد برادر را عنان
آمد عروس حجلۀ خورشید در شهود
در کوچهای نشست که سر منزل تو بود
با داغ مادرش غم دختر شروع شد
او هرچه درد دید، از آن «در» شروع شد
مردی که دلش به وسعت دریا بود
مظلومتر از امام عاشورا بود
خزان نبیند بهار عمری که چون تو سروی به خانه دارد
غمین نگردد دلی که آن دل طراوتی جاودانه دارد
چشمت به پرندهها بهاری بخشید
شورِ دل تازهای، قراری بخشید
