تابید بر زمین
نوری از آسمان
بر سر درِ آسمانیِ این خانه
دیدم مَلَکی نشسته چون پروانه
هر گاه که یاس خانه را میبویم
از شعر نشان مرقدت میجویم
دگر چه باغ و درختی بهار اگر برود
چه بهره از دل دیوانه یار اگر برود
تا گل به نسیم راه در میآید
از خاک بوی گیاه در میآید
