ای غم، تو که هستی؟ از کجا میآیی؟
هر دم به هوای دل ما میآیی
روزی که عطش به جان گلها افتاد
از جوش و خروش خویش، دریا افتاد
تو با آن خستهحالی برنگشتی
دگر از آن حوالی برنگشتی
دریا بدون ماه تلاطم نمیکند
تا نور توست، راه کسی گم نمیکند
گرفته درد ز چشمم دوباره خواب گران را
مرور میکنم امشب غم تمام جهان را
از نو شکفت نرگس چشمانتظاریام
گل کرد خارخار شب بیقراریام
