میان شعله می‌سوزد مگر باران؟ نمی‌سوزد
اگرچه «جسم» هم آتش بگیرد، «جان» نمی‌سوزد
پیرمرد مهربان، مثل ابرها رها
زنده است هم‌چنان، زنده است بین ما
عشق تو کوچه‌گرد کرد مرا
این منِ از همیشه تنهاتر
کجا سُکری که اینجا هست، در خُم می‌شود پیدا؟
بگو مستی ما از دور چندم می‌شود پیدا
این همه آیینگی از انعکاس آه کیست؟
چشمه‌ها در رودرود غصۀ جانکاه کیست؟
داستان‌هایی که از شام خراب آورده‌ام
عالمی از صبر خود در اضطراب آورده‌ام
نیزه دارت به من یتیمی را
داشت از روی نی نشان می‌داد
بر خاکی از اندوه و غربت سر نهاده‌ست
بر نیزهٔ تنهایی خود تکیه داده‌ست
مرد آزاده حسین است که بود این هدفش
که شود کشته ولی زنده بماند شرفش
