چون غنچۀ گل، به خویش پیچید، علی
دامن ز سرای خاک، برچید علی
با کعبه وداع آخرین بود و حسین
چون اهل حرم، کعبه غمین بود و حسین
هفتاد و دو آیه تابناک افتاده‌ست
هفتاد و دو لاله سینه‌چاک افتاده‌ست
روزی که حسین عشق را معنا کرد
صد پنجره رو به آسمان‌ها وا کرد
بر دامن او، گردِ مدارا ننشست
سقّا، نفسی ز کار خود وا ننشست
در دشت بلا که خاک از خون تَر بود
یک باغ پر از شکوفهٔ پرپر بود
