با یک تبسم به قناریها زبان دادی
بالی برای پر زدن تا بیکران دادی
رود از جناب دریا فرمان گرفته است
یعنی دوباره راه بیابان گرفته است
پیش چشمم تو را سر بریدند
دستهایم ولی بیرمق بود
بهار آسمان چارمینی
غریب امّا، امامت را نگینی
ای بسته به دستِ تو دل پیر و جوانها
ای آنکه فرا رفتهای از شرح و بیانها
