وقتی خدا بنای جهان را گذاشته
در روح تو سخاوت دریا گذاشته
چون غنچۀ گل، به خویش پیچید، علی
دامن ز سرای خاک، برچید علی
با کعبه وداع آخرین بود و حسین
چون اهل حرم، کعبه غمین بود و حسین
از سمت مدینه خبر آورد نسیمی
تا مژده دهد آمده مولود عظیمی
بر دامن او، گردِ مدارا ننشست
سقّا، نفسی ز کار خود وا ننشست
