میرود بر لبۀ تیغ قدم بردارد
درد را یکتنه از دوش حرم بردارد
زیر بار کینه پرپر شد ولی نفرین نکرد
در قفس ماند و کبوتر شد ولی نفرین نکرد
جاده و اسب مهیاست بیا تا برویم
کربلا منتظر ماست بیا تا برویم
رُخش چه صبح ملیحی، لبش چه آب حیاتی
علی اکبر لیلاست بَه چه شاخه نباتی
