غزل | شعر هیأت

که بود این موج، این طوفان، که خواب از چشم دریا برد؟
و شب را از سراشیب سکون تا اوج فردا برد

سیدمهدی حسینی رکن‌آبادی

خون تو پایان نداشت

غزل

ای در منای عشق خدا جان‌فدا حسین
در پیکر مبارزه خون خدا حسین

شیرینعلی گلمرادی

همه آینه‌ها

غزل

آن که نوشید می از جام بلا کیست؟ حسین
آن که کوشید به یاری خدا کیست؟ حسین

ژولیده نیشابوری

بهای وصل

غزل

چه گویمت که چها کرد در نبرد، حسین؟
فقط خداست که داند چه‌کار کرد حسین

غلامرضا شکوهی

خون تو پایان نداشت

غزل

آن‌که با مرگِ خود احیای فضیلت می‌خواست
زندگی را همه در سایۀ عزّت می‌خواست

محمد موحدیان

دریا تشنۀ دریا

غزل

دارد به دل صلابت کوه شکیب را
از لحظه‌ای که بوسه زده زخم سیب را

یوسف رحیمی

حُسن یوسف

غزل

خورشید، گرمِ دلبری از روی نیزه‌ها
لبخند می‌زند سَری از روی نیزه‌ها

عارفه دهقانی

زلف ضریح

غزل

قرآن بخوان از روی نیزه دلبرانه
یاسین و الرّحمان بخوان پیغمبرانه

یوسف رحیمی

حُسن یوسف

غزل

بعد از سه روز جسم عزیزش کفن نداشت
یوسف‌ترین شهید خدا پیرهن نداشت

یوسف رحیمی

حُسن یوسف

غزل

مثل گل بدرقه کردیم تنی تنها را
و سپردیم به خاک آن همه خوبی‌ها را

زکریا اخلاقی

تبسم‌های شرقی

غزل

در سرم پیچیده باری، های و هوی کربلا
می‌روم وادی به وادی رو به سوی کربلا

امید مهدی‌نژاد

از قبیل زندگان

غزل

مصائب تو مگر از مسیح کمتر بود؟
چه قدر سهم دل آخرین پیمبر بود؟

پروانه نجاتی

بهانه‌ها

غزل