غزل | شعر هیأت

دوش یاران خبر سوختنش آوردند
صبح خاکستر خونین تنش آوردند

زکریا اخلاقی

شهادت‌نامه

غزل

وانهاده‌ست به میدان بدنش را این بار
همره خویش نبرده‌ست تنش را این بار

محمدعلی مجاهدی

آینه‌های سفالی

غزل

مثل پرنده‌ای که بی‌بال و پر بماند
فرزند رفته باشد اما پدر بماند

انسیه‌سادات هاشمی

در مقام صبر

غزل

فکر می‌کردم که قدری استخوان می‌آورند
بعد فهمیدم که با تابوت، جان می‌آورند

محمد زارعی

در مقام صبر

غزل

اگر چه خانه پر از عکس و نام و نامۀ توست
غریب شهری و زخمت شناسنامۀ توست

زهرا نایینی‌فرد

قاصدک‌های سوخته

غزل

تویی که نام تو در صدر سربلندان است
هنوز بر سر نی چهرۀ تو خندان است

فاضل نظری

کتاب

غزل

کودکی سوخت در آتش به فغان، هیچ نگفت
مادری ساخت به اندوه نهان، هیچ نگفت

ناصر فیض

گزیدۀ شعر جنگ و دفاع مقدس

غزل

گفته بودی که به دنیا ندهم خاک وطن را
برده‌ام تا بسپارم به دم تیر بدن را

مهدی پرویز

شهادت‌نامه

غزل

چون لالۀ شکفته صفایی عجیب داشت
مثل شکوفه رایحه‌ای دل‌فریب داشت

زکریا اخلاقی

تبسم‌های شرقی

غزل

و آتش چنان سوخت بال و پرت را
که حتی ندیدیم خاکسترت را

محمدکاظم کاظمی

شهادت‌نامه

غزل

مشتاق و دل‌سپرده و ناآرام
زین کرد سوی حادثه مَرکب را

فاطمه سالاروند

از نو غزل

غزل

همان وقتی که خنجر از تن خورشید سر می‌خواست
امامت از دل آتش چنان ققنوس برمی‌خاست

سیدحمیدرضا برقعی

یحیی

غزل