در عصر نقابهای رنگی
در دورۀ خندههای بیرنگ
پشت سر مسافر ما گریه میکند
شهری که بر رسول خدا گریه میکند
ما خواندهایم قصۀ مردان ایل را
نامآورانِ شیردلِ بیبدیل را
چشمان تو دروازۀ راز سحر است
پیشانیات آه، جانماز سحر است
اینک زمان، زمان غزلخوانی من است
بیتیست این دو خط که به پیشانی من است
