میرود بر لبۀ تیغ قدم بردارد
درد را یکتنه از دوش حرم بردارد
نشان در بینشانیهاست، پس عاشق نشان دارد
شهید عشق هر کس شد مکانی لامکان دارد
بیتاب دوست بودی و پروا نداشتی
در دل به غیر دوست تمنا نداشتی
الا رفتنت آیۀ ماندن ما
که پیچیده عطر تو در گلشن ما
رُخش چه صبح ملیحی، لبش چه آب حیاتی
علی اکبر لیلاست بَه چه شاخه نباتی