سر و پای برهنه میبرند آن پیر عاشق را
که بر دوشش نهاده پرچم سوگ شقایق را
غزل عشق و آتش و خون بود که تو را شعر نینوا میکرد
و قلم در غروب دلتنگی، شرح خونین ماجرا میکرد
در مطلع شعر تو نچرخانده زبان را
لطف تو گرفت از من بیچاره امان را
باید از فقدان گل خونجوش بود
در فراق یاس مشكیپوش بود