میرود بر لبۀ تیغ قدم بردارد
درد را یکتنه از دوش حرم بردارد
تشنگان را سحاب پیدا شد
رحمت بیحساب پیدا شد
عمری به جز مرور عطش سر نکردهایم
جز با شرابِ دشنه گلو تر نکردهایم
مدینه حسینت کجا میرود؟
اگر میرود، شب چرا میرود؟
رُخش چه صبح ملیحی، لبش چه آب حیاتی
علی اکبر لیلاست بَه چه شاخه نباتی
