ای بحر! ببین خشکی آن لبها را
ای آب! در آتش منشان سقا را
یک بار رسید و بار دیگر نرسید
پرواز چنین به بام باور نرسید
خدا در شورِ بزمش، از عسل پر کرد جامت را
که شیرینتر کند در لحظههای تشنه کامت را
اگرچه باغِ پر از لالۀ تو پرپر شد
زمین برای همیشه، شهیدپرور شد
آنکه با مرگِ خود احیای فضیلت میخواست
زندگی را همه در سایۀ عزّت میخواست
