بر شانۀ یارش بگذارد سر را
بردارد اگر او قدمی دیگر را
ای بستۀ تن! تدارک رفتن کن
تاریک نمان، چشم و دلی روشن کن
انگار پی نان و نوایید شما
چون مردم کوفه بیوفایید شما
از سمت مدینه خبر آورد نسیمی
تا مژده دهد آمده مولود عظیمی
ای کاش مردم از تو حاجت میگرفتند
از حالت چشمت بشارت میگرفتند
حُر باش و ادب به زادۀ زهرا کن
خود را چو زهیر، با حیا احیا کن
