با ظلم بجنگ، حرف مظلوم این است
راهی که حسین کرده معلوم این است
رها شد دست تو، امّا دل تو...
کنار ساحل دریا، دل تو...
تن خاكی چه تصور ز دل و جان دارد؟
مگر این راه پر از حادثه پایان دارد؟
آن شب میان هالهای از ابر و دود رفت
روشنترین ستارهٔ صبح وجود رفت
امام عشق را ماه منیری
وفاداران عالم را امیری
