هنوز ماتم زنهای خونجگر شده را
هنوز داغ پدرهای بیپسر شده را
اذانی تازه کرده در سرم حسّ ترنم را
ندای ربّنا را، اشک در حال تبسم را
زمین از برگ، برگ از باد، باد از رود، رود از ماه
روایت کردهاند اردیبهشتی میرسد از راه
نتوان گفت که این قافله وا میماند
خسته و خُفته از این خیل جدا میماند
ما را نمانده است دگر وقت گفتگو
تا درد خویش با تو بگوییم موبهمو
