مولوی

جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به «مولوی» سال ۶۰۴ ه.ق در بلخ متولد شد. در زمان کودکی او خانواده‌اش از بلخ کوچ کرده و در نهایت ساکن قونیه شدند. پدر وی بهاءالدین ولد، از بزرگان صوفیه در زمان خود بود و بعد از فوتش، فرزندش جلال‌الدین جای خالی او را برای مریدانش پر کرد. وی هیچ‌گاه از تحصیل علم غافل نبود و با سفر به بلاد مختلف از محضر شخصیت‌‌هایی مانند ابن عربی بهره برد. ملاقات با شمس تبریزی، حالت شوریدگی در وی ایجاد کرد و موجب شد تدریس را رها کرده و بیشتر به سرودن اشعار عرفانی روی بیاورد. مولوی سال ۶۷۲ ه.ق در قونیه وفات یافت. ۸ مهر روز بزرگداشت او و سال ۲۰۰۷ میلادی به نام او، نام‌گذاری شده است. از آثار او می‌توان به «مثنوی معنوی»، «دیوان شمس»، «فیه ما فیه» و «مجالس سبعه» اشاره کرد.

مولوی

دلم گرفته و این حال، حال دلتنگی‌ست هزار و چارصد و پنج، سال دلتنگی‌ست

می‌رسد تا آسمان، نور از خیابان شما ای بلا و فتنه‌ها دور از خیابان شما

با ملت «الله اکبر» از قدرت شیطان نگویید

ساعت صبح دهم هرچه دگرگون می‌شد بیشتر جان زمان، قلب زمین خون می‌شد

دل را ز بى‌خودى سرِ از خود رمیدن است جان را هواى از قفس تن پریدن است

به سینه دلم دست و پا می‌زند امام زمان را صدا می‌زند

در این کشتی درآ، پا در رکاب ماست دریاها مترس از موج، بسم الله مجراها و مُرساها

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را که به ماسوا فکندی همه سایهٔ هما را

از نو شکفت نرگس چشم‌انتظاری‌ام گل کرد خارخار شب بی‌قراری‌ام

شعله باش اما چنین بر آشیان خود مزن دود کن خود را ولی در دودمان خود مزن

به جهان خرّم از آنم که جهان خرم از اوست عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

دل سراپردۀ محبت اوست دیده آیینه‌دار طلعت اوست...

دلم گرفته و این حال، حال دلتنگی‌ست
هزار و چارصد و پنج، سال دلتنگی‌ست

می‌رسد تا آسمان، نور از خیابان شما
ای بلا و فتنه‌ها دور از خیابان شما

با ملت «الله اکبر»
از قدرت شیطان نگویید

ساعت صبح دهم هرچه دگرگون می‌شد
بیشتر جان زمان، قلب زمین خون می‌شد

دل را ز بى‌خودى سرِ از خود رمیدن است
جان را هواى از قفس تن پریدن است

به سینه دلم دست و پا می‌زند
امام زمان را صدا می‌زند

در این کشتی درآ، پا در رکاب ماست دریاها
مترس از موج، بسم الله مجراها و مُرساها

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را
که به ماسوا فکندی همه سایهٔ هما را

از نو شکفت نرگس چشم‌انتظاری‌ام
گل کرد خارخار شب بی‌قراری‌ام

شعله باش اما چنین بر آشیان خود مزن
دود کن خود را ولی در دودمان خود مزن

به جهان خرّم از آنم که جهان خرم از اوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

دل سراپردۀ محبت اوست
دیده آیینه‌دار طلعت اوست...