برخیز سحر ناله و آهی می‌کن
استغفاری ز هر گناهی می‌کن
تا نیست نگردی، رهِ هستت ندهند
این مرتبه با همتِ پستت ندهند
حاجی به طواف کعبه اندر تک و پوست
وَز سعی و طواف هرچه کرده‌ست، نکوست
آن کس که تو را شناخت جان را چه کند؟
فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟
حرف تو به شعر ناب پهلو زده است
آرامش تو به آب پهلو زده است
دل زنده شود کز تو حیاتی طلبد
جان باز رهد کز تو نجاتی طلبد
