عالم همه مبتدا، خبر کرببلاست
انسان، قفس است و بال و پر کرببلاست
تا صبح علی بود و مناجات شَبش
در اوج دعا روح حقیقت‌طلبش
یک پنجره، گلدانِ فراموش شده
یک خاطره، انسانِ فراموش شده
دل در صدف مهر علی، دل باشد
جان‌ها به ولایش متمایل باشد
عمری‌ست که دم‌به‌دم علی می‌گویم
در حال نشاط و غم علی می‌گویم
نور فلک از جبین تابندۀ اوست
سرداریِ کائنات زیبندۀ اوست
