ای صبح که خورشید به شام تو گریست
آفاق به پاس احترام تو گریست
ای آن‌که حدیث تو شنفتن دارد
گل با رخ خوب تو شکفتن دارد
منشق شده ماه از جبین در شب قدر
خورشید به خون نشسته بین در شب قدر
ايمان و امان و مذهبش بود نماز
در وقت عروج، مركبش بود نماز
برخاست، که عزم و استواری این است
بنشست، که صبر و بردباری این است
ای خواب به چشمی که نمی‌خفت بیا
ای خنده به غنچه‌ای که نشکفت بیا
