پس سرخ شد عمامۀ آن سیّد جلیل
تیغ آن چنان زدند که لرزید جبرئیل
جمعه برای غربت من روز دیگریست
با من عجیب دغدغۀ گریهآوریست
تو قلّهنشین بام خوبیهایی
تنها نه نشان که نام خوبیهایی
سر زد ز شرق معركه، آن تیغ گرمْسیر
عشق غیور بود و برآمد به نفی غیر
ای رسول خدای را همدم!
در حریم رسالتش مَحرم
ميان غربت دستان مکه سر بر کرد
مُحمّد عربى، مکه را منوّر کرد
فریاد اگرچه در تو پنهان بودهست
خورشید تکلّمت فروزان بودهست
ای بانویی که زنده شد عصمت به نام تو
پیک خداست حامل عرض سلام تو
