غریبِ در وطن، میسوخت آن شب
درون خویشتن، میسوخت آن شب
ای دلنگران که چشمهایت بر در...
شرمنده که امروز به یادت کمتر...
این سخن کم نیست دنیا صبحگاهی بیش نیست
شهر پرآشوبِ امکان، کوچهراهی بیش نیست
ای آنکه غمت وقف دلِ یاران شد
بر سینه نشست و از وفاداران شد
با دشمن خویشیم شب و روز به جنگ
او با دم تیغ آمده، ما با دل تنگ
برخیز که راه رفته را برگردیم
با عشق به آغوش خدا برگردیم
