عالم همه مبتدا، خبر کرببلاست
انسان، قفس است و بال و پر کرببلاست
سرباز نه، این برادران سردارند
پس این شهدا هنوز لشکر دارند
«اَلا یا اَیها السّاقی اَدِر کأسا و ناوِلها»
که درد عشق را هرگز نمیفهمند عاقلها
آهسته میآید صدا: انگشترم آنجاست!
این هم کمی از چفیهام... بال و پرم آنجاست
یک پنجره، گلدانِ فراموش شده
یک خاطره، انسانِ فراموش شده
دلم میخواست عطر یاس باشم
کنار قاسم و عباس باشم
بیتاب دوست بودی و پروا نداشتی
در دل به غیر دوست تمنا نداشتی
از دید ما هر چند مشتی استخوان هستید
خونید و در رگهای این دنیا روان هستید